Leeg vanbinnen terwijl alles goed gaat

Leeg vanbinnen zijn terwijl alles goed gaat is de ervaring dat je leven op papier klopt en dat er vanbinnen niets bij hoort. Het werk loopt, de relatie is in orde, de kinderen redden zich, het huis is af, en als je ernaar kijkt komt er domweg niets omhoog. Geen blijdschap, geen trots. Verdriet is het trouwens ook niet. Het is geen depressie, want je bent niet somber en je doet gewoon alles wat je moet doen. En het is geen ondankbaarheid, al is dat meestal het eerste woord waarmee je jezelf op je kop geeft.

Het overkomt vaak mensen die er jarenlang heel goed in zijn geweest om te sturen op wat er moest gebeuren. Dat is geen toeval. Daar kom ik verderop op terug.

Waarom je het tegen niemand zegt

Omdat het nergens op slaat, tenminste zo voelt het. Je hebt precies gekregen waar je voor gewerkt hebt, en je weet ook nog eens hoe weinig vanzelfsprekend dat is. Je kent vrouwen die echt in de rotzooi zitten, met een ziek kind of een scheiding of een bedrijf dat omvalt, en naast dat soort dingen klinkt jouw zin als een luxeprobleem.

Dus je zegt het niet. Je zegt het al helemaal niet tegen iemand die het druk heeft met iets echts, en tegen je partner zeg je het ook niet, want die heeft niets verkeerd gedaan en gaat het als een verwijt horen. Zo blijft het waar het is, en daar wordt het niet minder van.

Waarom dit geen ondankbaarheid is

Ondankbaarheid is een houding. Je ziet wat je hebt, je vindt het te weinig en je wilt meer. Dat is een keuze, en het is niet wat jij doet.

Wat jij hebt is geen houding maar een waarneming. Je kijkt naar je eigen leven, je ziet dat het klopt, je weet ook precies waarom het klopt, en er komt niets terug. Dat zijn twee verschillende dingen die toevallig op elkaar lijken. En dat je het meteen als ondankbaarheid bestempelt, zegt vooral iets over waar jij gewend bent de fout te zoeken.

Er zit trouwens ook in de cijfers ruimte tussen die twee. Het CBS publiceerde in juli 2026 de uitkomsten van het onderzoek Sociale samenhang en welzijn over 2025: bijna negen op de tien volwassenen in Nederland vindt het leven de moeite waard, en nog geen zeven op de tien is hoopvol over de toekomst. Blijkbaar kun je prima vinden dat je leven deugt en tegelijk weinig voelen bij wat er aankomt.

Er is een naam voor, en het is geen diagnose

De Amerikaanse socioloog Corey Keyes beschreef in 2002 de staat tussen ziek en bloeiend. Hij noemde het languishing: mensen die aan geen enkel criterium voor een stoornis voldoen en tegelijk niet meemaken dat hun leven ergens naar smaakt. In zijn onderzoek onder ruim drieduizend Amerikaanse volwassenen viel 12,1 procent in die groep, tegenover 17,2 procent die wél floreerde. De rest zat er ergens tussenin.

Ik gebruik dat Engelse woord zelf niet zo vaak, want je koopt er weinig voor. Het punt erachter is wel bruikbaar. Tussen goed en ziek ligt een groot gebied waar lange tijd geen woorden voor waren, en als er geen woord is ga je vanzelf denken dat je iets verkeerd doet.

Waarom het juist begint als alles af is

Zolang er nog iets te halen valt, merk je er niets van. Het bedrijf moest draaien, de verbouwing moest klaar, de kinderen moesten door de middelbare school heen, er moest personeel komen en daarna moest dat personeel blijven. Al die jaren kwam de richting van buiten. Je hoefde niet te bedenken wat je wilde, want er lag al iets wat moest.

En dan is het op een dag klaar, zonder dat iemand dat aankondigt. Het loopt. Er is geen brand meer. Wat je overhoudt is ruimte, en die ruimte voelt niet als rust maar als een gebrek aan opdracht. Je zit op zondagmiddag in een huis waar alles in orde is en je weet niet wat je met jezelf aan moet.

Waarom een nieuw doel het niet oplost

De eerste reflex is iets nieuws erbij. Een tweede locatie, een opleiding, een halve marathon, een huis in Frankrijk. En dat helpt ook echt, een week of zes, want je hebt weer iets waar je op kunt sturen en daar ben je goed in.

Alleen is het gebrek aan een doel nooit het probleem geweest. Je hebt je hele leven doelen gehad en ze bijna allemaal gehaald. Wat ontbreekt is iets anders, namelijk dat er iemand is die iets wil. Niet iets wat moet of wat handig uitkomt voor de rest, gewoon iets wat jij wilt. En die vraag is voor veel vrouwen die ik spreek moeilijker te beantwoorden dan de vraag hoe je een bedrijf van drie naar twaalf man tilt.

Waar je het wel merkt

Niet op het werk, want daar gaat het goed. Het zit in momenten waar niemand bij is.

Dat iemand je een compliment geeft over iets waar je maanden aan hebt getrokken, en dat je jezelf hoort bedanken terwijl er niets binnenkomt. Dat je op een verjaardag antwoord geeft op de vraag hoe het gaat, en dat je dat antwoord al vaker hebt gegeven. Dat je 's avonds de televisie uitzet en niet meer weet wat je hebt zitten kijken. Of dat je een keer alleen thuis bent en niet weet wat je wilt eten, omdat je al jaren kookt naar wat de rest lust.

Dat laatste lijkt onbenullig en het is het scherpste signaal dat er is.

Wat er meestal onder zit

Je hebt ergens jong geleerd om te kijken wat er nodig was. In een gezin waar dat handig was, of op een plek waar het gewoon zo ging. Je werd er goed in, en niet zo'n beetje ook, want je hoort tegenwoordig in drie minuten wat er in een vergadering speelt en je ziet aan de deurklink of iemand thuis ruzie heeft gehad.

Dat vermogen is echt en het heeft je gebracht waar je bent. Alleen is een leven dat helemaal is ingericht op wat er nodig is, op een gegeven moment ingericht zonder jou. Alles staat en iedereen redt zich. En dan komt niet de vraag wat er mis is met je, maar de vraag wie hier eigenlijk nog iets zou moeten voelen.

Waarom ik met paarden werk

Omdat denken dit niet oplost. Je kunt dit van alle kanten bekijken, je kunt er drie boeken over lezen en het aan jezelf uitleggen tot het helemaal klopt, en dan weet je precies hoe het zit en voel je nog steeds niets.

Een paard weet niet wat je hebt bereikt. Het is niet onder de indruk van je omzet en het heeft geen mening over hoe je je zou moeten voelen. Het reageert op hoe je daar staat, op dat moment, en verder nergens op. Dat is ongemakkelijk voor iemand die goed is in presenteren, want er valt niets te regelen. Het is ook de kortste weg naar het verschil tussen weten hoe je erbij staat en het merken.

Wil je dat een keer meemaken zonder dat er een heel traject aan vastzit, dan is een ochtend met de paarden in Rottum de makkelijkste manier. Je komt, je hoeft niets voor te bereiden, 175 euro ex btw.

Wat dit niet is

Dit is geen midlifecrisis, en het is ook geen teken dat je je leven om moet gooien. Er hoeft waarschijnlijk niets weg, niet het bedrijf of werk en niet de relatie.

Je hoeft ook niet dankbaarder te worden. Dankbaarheid werkt niet op commando, en een lijstje met drie dingen per avond gaat hier niets aan veranderen. Wat er speelt is niet dat je te weinig hebt gekregen.

Je hebt een leven gebouwd waarin alles op zijn plek staat, behalve jij.

Als je hier iets in herkende

Er is een werkboek van zestien pagina's, voor vrouwen die veel dragen en willen zien wat daarin werkelijk van hen is. Korte oefeningen die je nergens anders brengen dan bij jezelf. Je hoeft er niets mee te doen en je hoeft er ook niet klaar voor te zijn.

Gratis, direct in je inbox: riannesibma.nl/rust-regie-helderheid

• • •

Veelgestelde vragen

Is leeg vanbinnen zijn hetzelfde als een depressie?

Meestal niet. Bij een depressie zakt je stemming en lukt het gewone werk niet meer, terwijl jij alles blijft doen en er alleen niets bij voelt. Dat verschil is groot genoeg om zelf te merken. Houdt het lang aan, of komt er somberheid bij, dan hoort het bij de huisarts en niet bij een coach.

Waarom voel ik niets terwijl mijn leven goed is?

Vaak omdat je jarenlang hebt gestuurd op wat er moest gebeuren en veel minder op wat je zelf wilde. Dat werkt uitstekend zolang er iets te regelen valt. Zodra alles staat is er niets meer om op te sturen, en dan blijkt dat de vraag wat jij wilt al een tijd niet is gesteld.

Wat kun je doen als je je leeg voelt terwijl alles goed gaat?

Iets nieuws erbij helpt een week of zes en daarna staat het er weer. Wat wel werkt is uitzoeken wat jij zelf wilt, en dat is een lastige vraag voor iemand die gewend is te kijken wat er nodig is. Begin klein, bij een avond waarop je alleen thuis bent en zelf kiest wat er op tafel komt.

• • •

Over de auteur

Rianne Sibma is integratief counselor en werkt als paardencoach met altijd-aan vrouwen, vanuit Rottum in Friesland en bij de Hollandsche Manege in Amsterdam. Ze werkt volgens haar eigen werkwijze Eqrian® en is aangesloten bij NFG, Koepel NAP, V-PCN en het IFS Institute.